Kiedy warto przyjść na terapię ręki?
Na terapię warto zgłosić się wtedy, gdy trudności związane ze sprawnością dłoni utrudniają dziecku naukę, zabawę, samoobsługę lub wykonywanie codziennych czynności.
Zajęcia mogą być pomocne, gdy dziecko:
- niechętnie rysuje, koloruje lub pisze;
- szybko męczy się podczas pracy przy stoliku;
- bardzo mocno albo zbyt lekko naciska kredkę lub ołówek;
- ma niestabilny lub mało efektywny chwyt narzędzia pisarskiego;
- ma trudności z posługiwaniem się nożyczkami;
- nie radzi sobie z zapinaniem guzików, zamków lub wiązaniem sznurowadeł;
- ma trudności z używaniem sztućców;
- często upuszcza przedmioty;
- unika zabaw konstrukcyjnych, układanek, lepienia lub nawlekania;
- ma trudności z przekładaniem i chwytaniem drobnych elementów;
- wykonuje czynności głównie jedną ręką, a druga nie wspiera działania;
- pisze wolno, nieczytelnie lub skarży się na ból dłoni;
- ma trudności z odwzorowywaniem kształtów i koordynacją ręka-oko;
- potrzebuje dużo pomocy podczas ubierania, jedzenia i innych czynności samoobsługowych.
Pojedyncza trudność nie zawsze oznacza potrzebę regularnej terapii. Podczas pierwszego spotkania przyglądamy się sposobowi funkcjonowania dziecka i ustalamy, czy potrzebne są zajęcia, zalecenia do domu czy dodatkowa konsultacja.
Co obejmuje terapia ręki?
Zakres terapii dobieramy indywidualnie do wieku dziecka, jego możliwości oraz czynności, które sprawiają mu największą trudność.
W zależności odpotrzeb pracujemy nad:
- stabilizacją tułowia i obręczy barkowej;
- siłą i wytrzymałością dłoni;
- sprawnością nadgarstka i palców;
- współpracą obu rąk;
- przekraczaniem linii środka ciała;
- precyzją i płynnością ruchów;
- czuciem oraz rozpoznawaniem przedmiotów za pomocą dotyku;
- koordynacją wzrokowo-ruchową;
- chwytem kredki, ołówka i innych narzędzi;
- grafomotoryką;
- planowaniem kolejnych etapów czynności;
- samodzielnością podczas ubierania, jedzenia i zabawy.
Celem terapii nie jest wyłącznie poprawa pisania czy chwytu ołówka. Zależy nam przede wszystkim na tym, aby dziecko mogło sprawniej wykonywać czynności ważne w jego codziennym życiu i stopniowo stawało się bardziej samodzielne.
Jak wygląda terapia ręki w Dudu?
Pierwsze spotkanie rozpoczynamy od rozmowy z rodzicem lub opiekunem. Pytamy o rozwój dziecka, zgłaszane trudności oraz sytuacje, w których są one najbardziej widoczne. Następnie obserwujemy, jak dziecko siedzi przy stoliku, posługuje się obiema rękami, chwyta przedmioty, kontroluje nacisk oraz radzi sobie z zadaniami wymagającymi precyzji.
Zajęcia odbywają się indywidualnie i są dostosowane do wieku, możliwości oraz zainteresowań dziecka. Mogą obejmować ćwiczenia całego ciała, aktywności wzmacniające tułów i obręcz barkową, manipulowanie drobnymi przedmiotami, ugniatanie, nawlekanie, wycinanie, rysowanie oraz naukę czynności samoobsługowych.
Każde ćwiczenie ma konkretny cel wynikający z wcześniejszej oceny. Nie są to przypadkowe prace plastyczne, lecz przemyślane aktywności, które mają pomagać dziecku rozwijać umiejętności potrzebne w codziennym funkcjonowaniu.
Rodzicom przekazujemy również praktyczne wskazówki do wykorzystania w domu. Mogą one dotyczyć ustawienia dziecka przy stole, doboru przyborów, ćwiczenia zapinania ubrań, posługiwania się sztućcami lub rozwijania samodzielności podczas codziennych czynności.