Jak wygląda terapia SI w DUDU?
Terapia rozpoczyna się po przeprowadzeniu diagnozy integracji sensorycznej. Jeśli dziecko posiada aktualną diagnozę wykonaną winnej placówce, rozpoczęcie zajęć poprzedza konsultacja z rodzicem.
Podczas konsultacji terapeuta analizuje dokumentację, poznaje aktualne potrzeby dziecka i ustala, czy diagnoza pozwala zaplanować terapię. Jeśli dokumentacja jest niepełna lub nieaktualna, może być konieczne jej uzupełnienie albo przeprowadzenie ponownej diagnozy.
Terapia integracji sensorycznej odbywa się minimum raz w tygodniu i ma formę indywidualnych spotkań z terapeutą. Regularność zajęć jest bardzo ważna, ponieważ pozwala stopniowo rozwijać nowe umiejętności i utrwalać osiągane efekty.
Każde spotkanie jest starannie zaplanowane, ale jednocześnie uwzględnia aktualne potrzeby i samopoczucie dziecka. Terapeuta dobiera aktywności tak, aby były dla niego angażujące, motywujące i dostosowane do jego możliwości.
Podczas zajęć wykorzystywany jest specjalistyczny sprzęt do terapii Integracji Sensorycznej, m.in. huśtawki, platformy, piłki, drabinki, tory przeszkód czy materiały o różnych fakturach. Dzięki różnorodnym aktywnościom dziecko ma możliwość zdobywania nowych doświadczeń i rozwijania umiejętności w bezpiecznych, kontrolowanych warunkach.
Program terapii jest na bieżąco dostosowywany do postępów dziecka. Specjalista obserwuje jego reakcje i w razie potrzeby modyfikuje kolejne etapy pracy, tak aby terapia jak najlepiej odpowiadała jego aktualnym potrzebom.
Rodzice pozostają w stałym kontakcie z terapeutą i na bieżąco otrzymują informacje o przebiegu terapii oraz praktyczne wskazówki, jak wspierać dziecko również poza gabinetem. Dzięki temu oddziaływania terapeutyczne są spójne, a dziecko może rozwijać nowe umiejętności także w codziennych sytuacjach.
Dla kogo przeznaczona jest terapia SI?
Terapia może być wskazana dla dziecka, które ma rozpoznane trudności sensoryczne wpływające na:
- codzienną samoobsługę;
- ubieranie, mycie i pielęgnację;
- jedzenie i tolerowanie różnych konsystencji;
- zabawę i aktywność ruchową;
- koncentrację;
- udział w zajęciach grupowych;
- regulowanie poziomu pobudzenia;
- naukę nowych czynności;
- relacje z innymi osobami;
- poczucie bezpieczeństwa w nowych miejscach;
Podczas konsultacji terapeuta nie przeprowadza pełnego badania dziecka, ponieważ spotkanie odbywa się wyłącznie z rodzicem. Jeżeli dokumentacja jest nieaktualna, niepełna albo nie pozwala ustalić celów terapii, specjalista może zalecić przeprowadzenie diagnozy SI. Terapia SI nie jest potrzebna każdemu dziecku, które jest ruchliwe, nie lubi hałasu albo ma trudności z koncentracją. O jej rozpoczęciu powinny decydować wyniki diagnozy i rzeczywisty wpływ trudności na codzienne życie.
Jak rodzic może wspierać terapię w domu?
Wspieranie dziecka nie kończy się po wyjściu z gabinetu. Rodzice otrzymują praktyczne wskazówki, które pomagają przenosić efekty terapii do codziennych sytuacji – w domu, podczas zabawy czy wykonywania zwykłych obowiązków. W zależności od potrzeb dziecka mogą to być m.in.:
- wprowadzanie przewidywalnych przerw ruchowych;
- przygotowanie spokojnego miejsca do odpoczynku;
- odpowiednia organizacja stanowiska do nauki i zabawy,
- stopniowe oswajanie trudniejszych czynności;
- włączanie aktywności angażujących mięśnie i świadomość ciała do codziennych zabaw;
- obserwowanie sygnałów przeciążenia;
- przygotowywanie dziecka na zmiany w planie dnia;
- dostosowanie liczby bodźców w otoczeniu;
Wszystkie zalecenia są zawsze dobierane indywidualnie do potrzeb dziecka i szczegółowo omawiane z rodzicem. Dzięki temu łatwiej wprowadzać je do codziennego życia i wspierać rozwój dziecka również pomiędzy kolejnymi spotkaniami.