Diagnoza SI

Czego dotyczy diagnoza SI

Zakres diagnozy jest dostosowany do wieku i możliwości dziecka. Terapeuta może oceniać m.in.:

• reakcje na dotyk, ruch, dźwięki i inne bodźce;
• funkcjonowanie układu przedsionkowego, związanego m.in. z równowagą i odbieraniem ruchu;
• funkcjonowanie układu proprioceptywnego, który dostarcza informacji o ułożeniu ruchu ciała;
• czucie powierzchniowe i głębokie;
• równowagę i koordynację ruchową;
• planowanie ruchu;
• napięcie mięśniowe;
• stabilizację postawy;
• współpracę obu stron ciała;
• reakcje posturalne;
• sposób organizowania aktywności;
• zdolność dostosowania siły i tempa ruchu;
• zachowanie dziecka podczas nowych, trudnych lub intensywnych sensorycznie sytuacji.

Diagnoza SI nie zastępuje diagnozy psychologicznej, neurologicznej, fizjoterapeutycznej ani lekarskiej. Jeśli specjalista zauważy trudności wykraczające poza obszar integracji sensorycznej, może zalecić dodatkową konsultację.

Kiedy warto rozważyć diagnozę SI?

Na diagnozę warto zgłosić się wtedy, gdy reakcje dziecka na bodźce są nasilone, długotrwałe i utrudniają codzienne życie. Niepokój rodzica mogą budzić sytuacje w których dziecko:

• bardzo silnie reaguje na dźwięki, zapachy, światło lub tłok;
• nie toleruje określonych materiałów, mas plastycznych, piasku lub jedzenia o wybranych konsystencjach;
• unika dotykania określonych materiałów, mas plastycznych, piasku lub jedzenia o wybranych konsystencjach;
• czucie często zasłania uszy lub skarży sie, że zwykłe dźwięki są zbyt głośne;
• równowagę intensywnie poszukuje ruchu, skacze, kręci się, wspina lub trudno mu pozostać w miejscu;
• przeciwnie - unika huśtania, zjeżdżania,wspinania się lub odrywania stóp od podłoża;
• często wpada na przedmioty, przewraca się lub nie dostosowuje siły ruchu;
• zbyt mocno naciska kredkę, niszczy przedmioty albo nieświadomie używa nadmiernej siły;
• ma trudności z równowagą, koordynają lub uczeniem się nowych aktywności ruchowych;
• ma trudności z równowagą, koordynacją lub uczeniem się nowych aktywności ruchowych;
• ma trudności z koncentracją w otoczeniu pełnym bodźców;
• ma problem z wyciszeniem się po intensywnym dniu
• unika części codziennych czynności z powodu nieprzyjemnych doznań sensorycznych;
• poszukuje bardzo mocnego docisku, przytulania lub wciskania się w ciasne przestrzenie

Podobne zachowania mogą występować także z innych przyczyn, np. emocjonalnych, zdrowotnych, neurologicznych, rozwojowych lub związanych z uwagą. Dlatego ważna jest pełna ocena funkcjonowania dziecka, a nie wyciąganie wniosków na podstawie jednego objawu.

Jak wygląda diagnoza SI  w DUDU?

Diagnoza Integracji Sensorycznej w DUDU obejmuje trzy spotkania diagnostyczne, a po opracowaniu wyników także spotkanie podsumowujące z rodzicem. Cały proces przebiega w spokojnej atmosferze i pozwala nam jak najlepiej poznać dziecko oraz zrozumieć jego indywidualne potrzeby.

Pierwszym etapem jest szczegółowa rozmowa z rodzicem lub opiekunem. Chcemy poznać historię rozwoju dziecka – pytamy m.in. o przebieg ciąży i porodu, rozwój ruchowy i komunikacyjny, codzienne funkcjonowanie, reakcje na różne bodźce oraz sytuacje, które budzą niepokój rodziców. Rozmawiamy również o wcześniejszych diagnozach, terapiach i leczeniu, jeśli dziecko z nich korzystało. Na spotkanie warto zabrać posiadaną dokumentację medyczną oraz opinie innych specjalistów.

Kolejne dwa spotkania odbywają się z udziałem dziecka. Zamiast klasycznego „badania” proponujemy aktywności dostosowane do jego wieku i możliwości. Dziecko bawi się, wykonuje różnorodne zadania ruchowe i sensoryczne, a terapeuta uważnie obserwuje, jak reaguje na bodźce, planuje ruch, utrzymuje równowagę czy radzi sobie z nowymi wyzwaniami. W zależności od potrzeb wykorzystujemy wystandaryzowane testy Integracji Sensorycznej, próby kliniczne oraz obserwację swobodnej aktywności.

Wiemy, że każde dziecko potrzebuje czasu, aby poczuć się swobodnie. Nie oczekujemy, że od razu wykona wszystkie zadania czy będzie współpracowało w taki sam sposób jak inne dzieci. Dla terapeuty cenną informacją jest nie tylko efekt wykonania zadania, ale również sposób, w jaki dziecko je podejmuje, reaguje na nowe sytuacje i korzysta z pomocy.

Po zakończeniu spotkań terapeuta analizuje wszystkie zebrane informacje i przygotowuje szczegółową pisemną diagnozę. Czas oczekiwania na jej opracowanie wynosi około dwóch tygodni.

Ostatnim etapem jest spotkanie z rodzicem, podczas którego wspólnie omawiamy wyniki diagnozy. Wyjaśniamy, z czego mogą wynikać obserwowane trudności, odpowiadamy na pytania oraz przekazujemy indywidualne zalecenia dotyczące wspierania dziecka w domu, przedszkolu lub szkole. Jeśli diagnoza wskaże taką potrzebę, wspólnie planujemy dalsze kroki, w tym możliwość rozpoczęcia terapii integracji sensorycznej w DUDU.

‍